سبک‌تر و زنده‌تر از فیلم‌هایی که ژان-لوک گدار در فرانسه ساخته بود، همکاری او با مستندساز سینمای مستقیم، دی. ای. پنابیکر، قرار بود «یک صبح» باشد، به معنای «یک فیلم آمریکایی»؛ اما گدار از پروژه و ایالات متحده کناره‌گیری کرد، جایی که با ناامیدی متوجه شد که انقلاب قریب‌الوقوع نیست. پنابیکر مواد گدار را ویرایش کرد و او و ریچارد لیکاک کمی بیشتر به آن افزودند و نتیجه را به عنوان «یک بعد از ظهر» منتشر کردند، به معنای «یک فیلم موازی». این یک ترکیب خیره‌کننده از سینما-وریت، تئاتر سیاسی و مصاحبه با شخصیت‌های کلیدی دهه شصت است.