این نوشته سفری است در سفیدی و نور، جایی که پنجره‌ای ساده در جدارهٔ یک خانه به چشم‌اندازی بی‌کران از نور و امید گشوده می‌شود. هر روز با طلوع آفتاب، درونمان شعله‌ای تازه روشن می‌شود و از پشت شیشهٔ透明، دنیا را به شکل تازه‌ای می‌بینیم. این پنجره نمادی است از فرصت‌ها و پیوستگی میان داخل و خارج، خواب و واقعیت، خیال و عمل. با هر تابش، نگاهمان به آینده روشن‌تر می‌شود و یاد می‌گیریم که با شوق و صداقت قدم برداریم تا نور حقیقت به درون جانمان نفوذ کند و هر روز را با آغوشی باز به استقبال بگیریم.