در دنیاهای دوردست، ستاره‌ای بی‌نام در آسمان شب به تماشاگرانی که از دلِ ستاره‌ها به دنبال معنا می‌گردند، پیام‌های نامرئی می‌فرستد. هر شعاعی که از آن برمی‌خیزد، موسیقیِ خاموشی است که زبانِ انسان‌ها را به شکوفه‌های خیال بدل می‌کند. این داستان دربارهٔ کسانی است که با چشم‌های باز به ستاره‌ها نگاه می‌کنند و می‌فهمند که نام‌ها تنها سیم‌های گیسوای کلمات‌اند و حقیقت در نورِ آرامِ آسمان نهفته است. در مسیر کوتاهِ سفرشان، یاد می‌گیرند که نام‌گذاریِ جهان، به اندازهٔ یافتنِ سوال‌هایی که در دلِ شب می‌سُرند، زیباست.