خط داستانی
این فیلم زندگی آخرین گروه قومی عشایری مقدونی به نام کاراکاچانی را توصیف میکند. در قرن 18، اجداد آنها، که از تیرههای تراکو-ایلیری بودند و به رهبری پاپوکاروشی، به دلیل سرکوب ترکها از گراموس عقبنشینی کردند و از کوههای مقدونیه عبور کردند. آنها در اطراف کوه اوسوگوو، به ویژه در روستای وربیسا در منطقه کوچانی مستقر شدند. امروزه، آنها را در روزهای بازار در شهرهای مقدونیه شرقی با لباسهای سیاه میتوان دید. در بهار، قبل از اینکه به سفر عشایری خود با گلههای گوسفند بروند، ابتدا پشم گوسفندها را میزنند و محصولات دستی مختلفی برای استفاده خانگی میسازند. در طول اقامت خود در کوهها، به تولید شیر و ساخت محصولات مشغول هستند. آنها زندگی آرام عشایری را سپری میکنند و با تمام تجهیزات خود از یک مرتع به مرتع دیگر حرکت میکنند. آنها دوره زمستان را در مناطق گرمتر، در امتداد دره رودخانه واردر سپری میکنند.
