"از کودکی فرصت داشته‌ام دو دوره کوچک افسردگی خوشبختی را پشت سر بگذارم و آرام منتظر سومین باشم. این تنها چیزی است که برای من باور به زیبایی خاص زندگی و امکان فیلمبرداری از آن در تمام اشکالش را فراهم می‌کند (درختان، حیوانات، خدایان، انسان‌ها…) و انجام این کار زمانی که عشق شدید است. کارگردان بخشی از معصومیت خود را از دست داده است. پیدا کردن آن در اطرافت دشوار است و سخت است که در طول فیلم از دست بدهی. سپاسگزارم از کسانی که روی صفحه می‌بینید. برای ایستادن در برابر زمان، تاکتیکی دارم که از میانۀٔ احساسات و تصاویر قدیمی‌ام استفاده می‌کنم. نه به قصد بازگرداندن آنچه هرگز برنمی‌گردد، بلکه به منظور کشف نشانه‌های بهار در زمستان. این به من اجازه می‌دهد با گام‌هایی سبک روزی دیگر را آغاز کنم." (آلن کَوالیه)