هدف کار روشن ساخت فرایند انسانی در قرن بیست و یکم است. در زمانی که استقلال فردی و فرصت‌های بی‌شمار فراوان است، روابط تبدیل به روابط غیرواقعی می‌شود. ذات انسان به نوعی کاوش در آب‌های خطرناک است که هرکس به همسایه خود نیرو می‌گیرد و امکان عشق با تداوم بحران عاطفی مسدود می‌شود، اما هیچ مرزهایی وجود ندارد؛ میدان پر از تقاطع‌ها می‌شود. فرد جهت خود را از دست می‌دهد و در میان سردرگمی آینده‌ای وجود دارد، هرچند دور باشد اما همواره حاضر و غیرقابل بازگشت است