"عصر بخیر... می‌خواهم یک قتل را گزارش دهم... کجا زندگی می‌کنم؟ در زیرزمین... اما الان آنجا نیستم... من در طبقه بالا، در اتاق رئیس هستم... آه، نمی‌دانم جسد کیست... شما دوست دارید بدانید، من خانم نظافتچی هستم... چطور می‌توانم بررسی کنم که او فقط خوابش برده؟ شاید، اما یک خنجر به اندازه نصف دست من از پشتش بیرون زده... بنابراین همه درها را قفل می‌کنم... به هیچ چیزی دست نزنید... دهانم را بسته نگه می‌دارم و تا شما نرسیدید به هیچ‌کس نمی‌گویم..." - خانم پایپر، خانم نظافتچی، داستانی ترسناک و شاداب را با جملات شکسته‌اش آغاز می‌کند، اما در پایان ما پاسخی برای این که چرا خانم پایپر اینقدر صحبت می‌کند، نداریم.