ماتئو سوبوده چیقنو، از دهه هفتاد، برای مواجهه با پیامدهای ریشه‌کنی خشونت‌آمیزش، مشغول ضبط داستان‌ها، آهنگ‌ها و روایت‌های مردم آیورئو بوده است. در تلاشی برای حفظ بخش‌هایی از یک فرهنگ در حال ناپدید شدن، او از جوامع مختلف در منطقه خشک و لم‌یزرع چاکو پاراگوئه عبور می‌کند و روی نوارهای کاست، تجربیات دیگر اعضای آیورئو را ثبت می‌کند؛ کسانی که مانند او در جنگل پهناور، آزاد و کوچ‌نشین به دنیا آمده بودند و هیچ تماسی با تمدن سفیدپوستان نداشتند، تا اینکه مبلغان مذهبی آنان را وادار به ترک قلمرو اجدادی، شیوه معیشت، باورها و خانه‌شان کردند.