الینگ تمام عمرش را با مادرش زندگی کرده است. مادر فردی عملی است، در حالی که الینگ به جنبه‌های نظری زندگی فکر می‌کند. او وقتش را در آپارتمانشان به خواندن کتاب و نگاه کردن به همسایه‌ها از طریق پنجره نشیمن می‌گذراند. الینگ به نظر نمی‌رسد که مانند اکثر مردم به بودن در کنار دیگران نیاز داشته باشد. به همین دلیل، وقتی مادرش ناگهان تصمیم می‌گیرد او را به تعطیلات ساحلی در اسپانیا ببرد، الینگ چندان خوشحال نیست. او به‌زور موافقت می‌کند. بعد از همه، یک زن در سن او به یک مرد خوب در کنار خود نیاز دارد. اما آنچه الینگ نمی‌خواهد درک کند این است که مادر نه تنها پیر است، بلکه بیمار نیز هست. بسیار بیمار. در آخرین تعطیلاتش، او سعی می‌کند الینگ را متوجه کند که زندگی بزرگ‌تر از اتاق نشیمن آن‌هاست.