زیرا آنها دیگر نمی‌توانستند نظرات و رفتارهای نژادپرستانه همسایگانشان را تحمل کنند، ورونیک و سیلوان مارشان، والدین یک دختر کوچک و اعضای سازمان «متوقف کردن نژادپرستی»، به یک شهر حومه‌ای آرام پناه بردند و خانه‌ای به نام «ویلا رویای من» خریدند. به زودی خانواده دیالو، که خانواده‌ای دوستانه از آفریقا بودند، به خانه مجاور نقل مکان کردند. در ابتدا، این دو خانواده به خوبی با هم کنار می‌آمدند. تنها مشکل این بود که خانواده دیالو مهمانی‌های زیادی برگزار می‌کردند که اغلب تا دیروقت شب ادامه داشت. صبر و درک مارشان‌ها تنها به تأخیر انداختن درگیری اجتناب‌ناپذیر بود.