خط داستانی
با وجود استثناهایی، اَربیکس ایده خلأ را به عنوان پایه خود می گیرند. نوری که می بینیم غالباً در برابر ظلمت یا گاه در برابر سفید به نظر می رسد، این لحظات درخشان که به طور شکننده ای از تهی پدید می آیند. اما ظلمت «شب» نیست یا صرفاً نبود نور، بلکه خلأ عمیق تری است: جهانی که از همه مختصات شناخته شده خالی شده است، نبود اندازه گیری.
