غروبگاه لس آنجلس

آنّا دیووره اسمیت خود را به صدها نفر تبدیل می کند با استفاده از تنها واژگان آنها و بازتولید الگوهای گفتار، طرز زنده پوشش و رفتارشان در موزاییکی از صحنه های خشونت آمیز پس از محاکمه و حکمروایی رویداد رودنی کینگ در سال ۱۹۹۲. این نمایش کلامی شخصیت های واقعی را می آفرینَد و تماشاگران را به شنیدن دیدگاه های کسانی که در چهار دیوار یکسان ایستاده اند و حتی با هم صحبت نکرده اند، دعوت می کند. او با به کارگیری کلام ها و القای احساسات عمیقِ افراد مختلف به تماشاگران اجازه می دهد آنچه را که ممکن است در غیر این صورت نادیده بگیرند، بشنوند.