یک ساعت

یکی از طولانی‌ترین شات‌های دست‌به‌دست در تاریخ سینما، «It’s Real» یک ساعت از زندگی خیابان‌های منتهی به منهتن جنوبی را در وضعیت پیاده‌روها نشان می‌دهد. این فیلم نه تنها ثبت منحصربه‌فرد زمانی و مکانی خاص—۲۶ ژوئیه ۱۹۹۰، از ساعت ۳:۴۵ تا ۴:۴۵ بعد از ظهر در ساحل پایین قالبهٔ شرق کنار استودیوی رابرت فِرانک (در یک تیتر روزنامهٔ Daily News یادآوری می‌کنیم که پس از حدود بیست سال قاتل زودیاک هنوز شناسایی نشده است)—بلکه همچنین آزمایشی در زبان شکسته، حرکت و زندگی است که به‌طور ناخواسته گرفته شده است. قطعات گفتگو که در ایستگاه‌های تلفن، عابربان‌ها، در کوچه‌ها، متروها و رستوران‌ها به دست می‌آیند—تصادفی مواجهه‌ها که تنها احتمالاً با افرادی است که روزمرگ خود را می‌گذرانند—شبیه به روش برش-تصادفی ددایی‌های دههٔ ۱۹۲۰ و ویلیام برووورز و برایون گیسین در دههٔ ۱۹۵۰ است، تلاشی برای درک معناهای تازه‌تر و عمیق‌تر در زندگی معمولی. — موزه هنر مدرن