در منظره سینمایی فضای باز، گروه های راک خانگی برای هر کدام از خود فیلم کوتاهی می گیرند که به یک قاب موسیقایی کوتاه پیوند می خورد. هر یک از دوازده کلپ به طور کامل یک قدغن فیلمی است که با ارتباطات بصری-زبانی، ایده های سینمایی را بیان می کند و در کل گاه گاه به شدت غم انگیز و گاه به طعنه تصویر بی پناهی و غمبار عصر را نشان می دهد