مه 1945. در حاشیه پراگ، مردم عادی با سربازان شوروی-آزادکننده با اشک‌های شادی ملاقات می‌کنند. در روزهای اولیه آرامش، کسی با غم زندگی پیش از جنگ را به یاد می‌آورد؛ کسی به طور ناگهانی با عشقش ملاقات می‌کند؛ کسی از سیاه‌چاله‌های دشمن بازمی‌گردد و با امید به آینده نگاه می‌کند؛ و کسی که از تانک به تراموای چک منتقل شده، با گرمی به شغل خود به عنوان راننده یاد می‌کند... در این روزها، همه کسانی که از جنگ بزرگ جان سالم به در برده‌اند، سوگند می‌خورند که برای همیشه صلح را در زمین حفظ کنند و به یاد کسانی که جان خود را برای خوشبختی انسانی ساده فدای کردند، احترام بگذارند.